Belle van Zuylen

Dickie Lobbie

2011-11-20T12:42:00.001-08:00

* Wasdag is niet meer. Daarom deze week geen gewone Belle, maar een verhaaltje ter gelegenheid van het afscheid van een collega.*

Erwas eens een grote Groningse kater. De kater heette Dikkie Dik. Hij woonde opeen grote boerderij in het Ommeland. De andere dieren op de boerderij vondenhem soms een beetje lui. ‘Ach’ zei Dikkie Dik dan, "Ze noemen mij somslui, ikzelf noem dat juist efficiënt."
DikkieDik reisde vaak naar Brussel. In Groningen is er veel gras en koeien, inBrussel veel grijs en auto’s. In Brusseldeed hij lobby. Lobby is een moeilijk woord voor dat andere mensen snappen datjij gelijk hebt. Dat kon Dikkie Dik heel goed. In Brussel gebruiken de mensen vaak moeilijke woorden zoals territorialecohesie, artikel68-maatregelen en codecisieprocedure. Niemand weet precies watdat betekent. Dikkie Dik vond dat wel fijn. Dan kon hij zelf bedenken wat hetbetekende. Dat heet ook lobby.
DikkieDik vergaderde ook veel. Dan zwaaide hij met een roze vliegenmepper in het ronden schreven de andere vergadertijgertjes een stuk. Dat stuk heette eentrendnotitie. Daar stond alles in wat belangrijk was. Dat vonden de anderedieren op de boerderij best handig.
DikkieDik vond niet alles handig. Bijvoorbeeld computers. Dat snapte Dikkie Dik nietzo goed. Dan vroeg hij één van de piepkuikentjes om te helpen. Zelf ging DikkieDik dan even naar het balkon om een sigaretje te roken. Als hij dan terugkwamdeed de computer het weer. Best slim van Dikkie Dik.

DikkieDik wist het meeste van landbouw. Dat betekent dat boeren heel veel geldkrijgen van Henk en Ingrid om heel veel aardappels te maken. Henk en Ingrid vindendat stom. De boeren niet. Die vinden dat fijn. Dikkie Dik vindt dat boeren aaninnovatie moeten doen. Dat betekent iets met ‘apps’. Bijvoorbeeld eenaard’app’el. Dan is het goed, zegt Dikkie Dik.
Nugaat Dikkie Dik weer naar huis. Daar gaat hij op de vensterbank zitten. Tussende geraniums. Lekker in de zon. Toch,Dikkie Dik? Zullen we allemaal zwaaien naar Dikkie Dick? Da-aag Dikkie Dick!Da-aag! Tot de volgende keer.

Belle en de beesten

2011-11-06T13:35:00.000-08:00

Soms is er veel nieuws. Bovenop hetgebruikelijke aanbod aan natuurrampen, massa-ontslagen en voetbalschandaleninvolving Johan Cruyff, hadden we de afgelopen tijd Europese leiders die elkaarmet Griekse drama ’s uit hun slaap hielden, Arabische leiders die door tunnelvisies hetland moesten verlaten, evenals een jonge Limburgse Angolees.

Maar toen was daar opeens een olifant eneen greppel op het 8-uur journaal. Een item van zo’n tien minuten, inclusiefeen diepte-interview met de desbetreffende verzorger, die er overigens met zijnwoeste baard, smoezelige overall en licht-autistische blik precies zo uitzagals ik mij bij een olifantenverzorger had voorgesteld. Uitgebreid werd detoedracht van het ongeluk gereconstrueerd en toegelicht. Omstanders werd om eenreactie gevraagd, evenals naaste familieleden, collega’s en vrienden van zowelde olifant als de verzorger als de omstanders. Greppeldeskundigen geraadpleegd.In een speciale reportage werd onderzocht wat er met het ivoor van de afgebrokenslagtand zou gebeuren en wat het gehavende aangezicht zou betekenen voor destatus in de groep van de olifant in kwestie. Het was een heel dingetje.

Waarom zulks? Had de redactie van hetjournaal bij wijze van heidag voor één keer van plek geruild met die van hetKlokhuis? Was er gewoon niks nieuws meerte melden over de immer voortslepende eurocrisis en het zoveelsteimmigrantentranendal? Of had het toch te maken met de locatie van het incident?Iedere dierentuin weerspiegelt immers het temperament van de stad waar hij isgevestigd. Zo zal er in Blijdorp niemand opkijken als één van haar bewonerseens in de goot ligt, gewend als men is aan het wangedrag van de messentrekkendemaffiabavianen, drugsdealende stokstaartjes en hijgende hertenhoertjes binnenen buiten de hekken van de Rotterdamse diergaarde. Maar in het pittoreske Emmenwas een faux pas d’éléphante wereldnieuws.

Hoe dan ook, veel verontrustender dan dezedierenmanieren is het nieuws dat ons oplettende burgers wordt onthouden. Ik hebeen facebookvriend met wie ik vanwege zijn grote voorliefde voor reptielen hetcontact liefst louter virtueel laat verlopen. Deze postte onlangs dat hij ineen paar weken van de dierenambulance al vier grote dikke slangen terverpleging had ontvangen. Ze bleken zich te hebben verschanst in tamelijkwillekeurige ruimtes zoals de Utrechtse jaarbeurs, een auto, een meisjesstudentenhuisen een Koptische Kerk. Waarom lezen wij hierover niets in de media? Ik zou dus, nietsvermoedend verzonken in mijn Koptischeschietgebedje , zomaar getroffen kunnen worden door de West-Friesegrofgeschubde roodmetwitte stippelcobra, die naar verluidt bijzonder giftigis! Ik zeg u: blijf alert en laat u niet in slaap sukkelen door degreppeljournalistiek van de NOS.

Belle bezet

2011-10-27T00:33:00.000-07:00

I love occupy! In een wereldstad naar keuzedemonstreren tegen onrecht naar keuze. Mooi dat wij ook deze trend, net als hetkapitalisme zelf, klakkeloos uit de VS overnemen. Bekt toch lekkerder dan dieindignados blijkbaar.

De occupy-beweging biedt ongekendemogelijkheden om jarenlange frustraties op ludieke wijze te uiten. Hoewel ik watbezetting betreft doorgaans niet verder kom dan de laatste stoel op een drukterras of het toilet, kom ik als dame op stand qualitate qua uiteraard graag ín opstand. Mijn salon-socialistischevingers jeukten. Maar waarom mij beperken tot de graaicultuur en hebzucht vaninhalige bankiers, om maar eens wat pleonasmes op elkaar te stapelen, als erzoveel andere schimmige fenomenen zijn die schreeuwen om een pittigeprotestmars? Oorlog, honger, milieuvervuiling, mensen- en dierenrechtenschendingen:allemaal zó 2010. Nee, een goede occupier is origineel en zoekt een niche-misstand. En die zijn er ten overvloede. Waarom isbijvoorbeeld nooit een stille tocht gehouden tegen de stoplichten in Utrecht,die langer op rood staan dan waar ook ter wereld? Of tomaten gegooid richtingskinny jeans (die niemand staan en toch maar niet uit de mode raken), renaultscenics (die altijd worden bestuurd door de belabberdste chauffeurs), mensendie op structurele basis termen als ‘we gaan het meemaken’ en/of ‘pak ‘m beet’ bezigen of de nieuwe interfacevan facebook? Ik zeg occupy!

Opgetogen en opgetuigd met tent en trommels engehuld in een alternatief protestpakje spoedde ik mij vorig weekend dan ook naarhet beursplein in Amsterdam voor een potje ouderwets anarchistisch rotzooitrappen. Hier stuitte ik echter onmiddellijk op een enorme twitterwall metbehulp waarvan de avond tevoren geheel democratisch een BezettingsVereningingsBestuur(BVB), was gekozen onder roulerend voorzitterschap. De BVB bestuurde de activiteiten-,facilitaire, financieel toezicht- en natuurlijk de PR- commissie. Voor mij waser gelukkig nog een plekje vrij in het Café Latté Comité. Het werd eengezellige dag. Vol passie vergaderden we uren over onze marketingstrategie,want de concurrentie met de rivaliserende cappucino-capo’s en verse-munttheemutsenwas niet mis.

De rest van de week heb ik mij, moegestreden,beperkt tot bezetting van mijn eigen achtertuin: Occupy Zuylen. Hier geenmobiele toiletten, gratis thermisch ondergoed, of warme biologischechocolademelk met sojaslagroom, maar wel alle ruimte voor mijn verbeten strijdtegen dat grote vergeten onrecht: de mysterieuze verdwijning van de ene helftvan mijn sokkenparen in de wasmachine. De media-aandacht valt nog wat tegen.

In Groningen

2011-10-09T11:39:00.000-07:00

Laatst was ik in Groningen. De stad waar ik aan het begin van dit millennium Iets Onduidelijks heb gestudeerd met veel interdisciplinaire paradigma’s, extracurriculaire themavakken en buitenproportioneel veel vrije tijd.
Waar in de directe omgeving van Rotterdam eigenlijk alles mooier, hipper en gezelliger is dan de stad zelf, is er buiten Groningen kilometers lang niks en daarna Assen. Groningers zijn dan ook nogal op hun eigen stadscentrum aangewezen. In de vijf jaar dat ik er heb rondgelopen, heb ik zodoende ruimschoots gelegenheid gehad om in nagenoeg elke kroeg gênante herinneringen te creëren, die bij zo’n bezoekje onmiddellijk als verschaald bier boven komen borrelen.
Opgelucht stel ik vast dat de megalomane bouwdrift die Rotterdam al decennialang teistert, Groningen bespaard is gebleven. Tuurlijk: ze zijn bezig met een enorme parkeergarage en hier en daar wat nieuwbouwflats; je moet toch wat om als ambitieus gemeentebestuur mee te kunnen in de vaart der volkeren. Maar de basis is nog als vanouds: op de Grote Markt staan de corpsballetjes met losgeknoopte overhemden te lallen in de herfstzon, iedereen fietst tegen het verkeer in zodat niemand tegen het verkeer in fietst en de oude grijze Martinitoren slaat alles knikkebollend gade. Ik ben weer 21 en gelukkig.

D'Olle Grieze

Terug in Utrecht slaat de deur om half vijf ’s ochtends met een harde klap dicht. Terwijl er een kudde bizons de trap op buffelt, wordt er heftig gediscussieerd over de belangrijke kwestie of Rrrrio of Tzokijo de meeste inwoners heeft. Meneer Van Zuylen en ik delen de voordeur van ons bescheiden jachtslot met een studentenhuis. Dat vraagt om wat inschikkelijkheid. Van beide kanten. Zo zijn op ons verzoek de fietswrakken uit de gang verwijderd en worden hamkaascroissantzakjes niet meer daar achtergelaten waar zij van hun inhoud werden ontdaan. Ook de hockeytoernooien op het dakterras, waaronder zich onze woonkamer bevindt, zijn inmiddels afgelast. Wij doen niet moeilijk als de muziek eens wat langer doorbeukt en retourneren keurig de boxershorts, speelkaarten en plastic stoelen die van het dakterras onze tuin in zijn gewaaid. Zij houden hun commentaar over ons keurige schuurtje, ingezaaide moestuintje, gelakte hardhouten tuinsetje en dergelijke kleinburgelijke hobby’s buiten gehoorafstand.
Ondertussen vragen de jongens zich af of ze ooit zo zullen worden als wij en vragen meneer Van Zuylen en ik ons af of wij ooit zo waren als zij. Zo zal het blijven tussen ons, ik ben een onbekende plek.

Landgenoten,

2011-10-09T11:35:00.000-07:00

Het gaat best prima met Nederland, enkele al lang opgegeven desolate oorden als Rotterdam niet meegerekend. De groei daalt, het tekort stijgt, maar degenen met een baan mogen langer doorwerken en degenen zonder zinvolle dagbesteding slaan voetbalbestuurtjes in elkaar, kortom: iedereen is lekker bezig. Hoewel het balkon van mijn bescheiden jachtslot zich uitstekend leent voor allerhande creatieve scenes, laat ik het voorlezen van voorspelbare doemdenkerij graag over aan mijn collega-kasteelvrouw Beatrix. Want eigenlijk, welbeschouwd, alle gekheid op een stokje en de dingen op een rijtje, mogen wij niet klagen.
Wie wel mogen klagen, zijn Amerikanen. 49 miljoen van hen leeft onder de armoedegrens, las ik. Maar je hoort ze er niet over. Geen ziektekosten-, werkeloosheids- of arbeidsongeschiktsheidverzekering, geen huurtoeslag, stufi, PGB, AOW of CO2. Oh nee, dat dan weer wel. Maar het aanbod van de superrijken om extra belasting te betalen, wordt door diezelfde superarmen beleefd maar beslist afgeslagen. Why? Omdat je in Amerika ondanks verrotte tanden en een verkrotte woning, zonder opleiding en met overgewicht, toch zomaar op een dag miljonair zou kunnen worden. En dan wil je natuurlijk niet teveel belasting betalen. Welbegrepen eigenbelang eigenlijk. Het leven in de VS is een grote loterij waarvan 49 miljoen mensen denken hem morgen te winnen.
Ik ben al rijk. En win nooit wat. Ooit dacht ik hoge ogen te gooien door de slogan ‘Het vlees van slagerij Van Drie..’ in te koppen met ‘wie lust dat nou nie’. Ook mijn briljante ‘Rotterdam, voor als je echt nergens anders meer heen kan’, viel gek genoeg niet in de smaak bij de jongens en meisjes van de citymarketing. Sindsdien heb ik de kansspelen-business achter mij gelaten. Behalve dan de postcodeloterij. Het is niet dat ik een te klein huis heb, te weinig geld of een lelijke auto (alhoewel de meningen daarover verschillen); maar de angst dat de hele straat elkaar op een avond huilend in de armen valt omdat er een of andere kanjer op is gevallen, en dat ik daar dan beteuterd naar sta te kijken, brengt mij iedere maand weer aan het twijfelen of ik geen lot moet kopen. Ik hoef geen miljoen, maar ik gun het mijn buren kennelijk nog minder.
In de tussentijd: niet zo zeuren jongens. Behalve dan de inwoners van Rotterdam, daar moet toch wel een redelijk enorme megasuperkanjerknallerbonusprijs op terecht komen om er nog iets van te maken.

Ramptoerisme

2011-10-09T11:30:00.000-07:00

Aanstaande vrijdag gaat het gebeuren. In het kader van mijn inwerkprogramma bij Wasdag ga ik Toeristisch Bezig in Rotterdam. Samen met enkele andere dames van goede komaf zullen wij de Maasstad onderwerpen aan diepgaand cultureel-antropologisch onderzoek. Gewapend met een (bedenkelijk dunne) 100% Rotterdam –gids, een busje pepperspray en een pak gevulde koeken trekken we onbekend grootstedelijk gebied in om een antwoord te vinden op prangende vragen als: waar zit toch die geest van Pim, waarom springen er relatief weinig mensen van de Erasmusbrug of Euromast en hoe sneu is een koopgoot nou echt?
Toch heb ik wel respect voor de Rotterdammers – de mannen van Wasdag voorop – die de intense lelijkheid van de eigen stad met volle overtuiging bejubelen. Dit in schril contrast met onze hoofdstedelingen. In de vanzelfsprekende wetenschap dat Amsterdam de mooiste stad van het universum is, doen haar inwoners weinig aan pr. Dat zou slechts van die sfeerverlagende provincialen zoals ondergetekende aantrekken, die de triple A-hipheidsrating van de hoofdstad alleen maar in gevaar brengen. Ik heb het niet zo op Amsterdam. Of liever: ik heb het niet zo op alle BN- ers, wannabe-kunstenaars, crisisbankiers en maffia-advocaten die Amsterdam bevolken. De grachtengordel enzo, het zou allemaal prachtig mooi kunnen wezen, als er maar niet van die zelfingenomen, alternatief-maar-toch-modieus-geklede, cultuurminnende vogels doorheen zouden bakfietsen.
Maar omdat ‘het’ in Amsterdam nu eenmaal allemaal gebeurt, moet ik er wel eens heen van mezelf. Ik heb het nog niet gevonden. Wel geprobeerd hoor. Toen ik een weekend op de katten van mijn zus in De Baarsjes moest passen, kocht ik op zaterdagochtend Het Parool en ging heel Amsterdams met een mok biologische koffie aan de steigerhouten keukentafel zitten. De kat sprong heel Amsterdams op tafel, keerde mij de rug toe, tilde zijn staart parmantig omhoog en liet toen een lange natte wind midden in mijn gezicht. Typisch Amsterdam.
Ik hou het dus voorlopig bij Rotterdam, waar men troosteloze treurnis als marketinginstrument inzet. Mocht je ons tegenkomen vrijdag: haal niet in, blijf rechts rijden, en probeer het nuffige clubje met lichtsignalen te waarschuwen.

Citycamping

2011-10-09T11:22:00.001-07:00

Tien jaar geleden ging ik voor het laatst kamperen met twee vriendinnen. We stonden op het meest winderige stukje rots van Bretagne, waar de hagel en regen ons geselden als ware het de Dag des Oordeels. En kampeerzondaars waren wij: gedwongen om onze soep au bain-marie in de afwasbak op te warmen, onze vingers open te halen aan het met een mes opengewerkte blik, de kurk door de wijnfles heen te duwen en deze uit de nog naar de oploskoffie van het laatste tankstation ruikende bekertjes op te drinken. Vervolgens doken we in onze plastic Carrefourtent, aangezien de stokken van het meegezeulde exemplaar nog in Groningen lagen. Het werd een korte vakantie.
Dit jaar waagde ik met mijn lief voor het eerst weer een poging. Gewapend met de charmecampingsgids van de ANWB kwamen we terecht op een klein, rustig ‘paradijsje voor de echte outdoorliefhebber’ in de Pyreneeën. Outdoorliefhebber, dat klonk wel als iets dat ik wilde worden. Hooggehakt en in mijn luchtige zomerjurkje werd ik minzaam toegeknikt door de reeds gesettelde afritsbroeken en bergschoenen. Toen we met enig gestuntel de tent overeind hadden en tevreden plaatsnamen in onze relaxfauteuils, werd mijn angstig vermoeden bevestigd dat we waren omsingeld door echte pro’s. Handige waterzakken met tap werden in de bomen gehesen, koffertjes ter grootte van een dobbelsteen uitgeklapt tot 8 persoonspicknicktafels, terwijl op de barbecue’s van drie verdiepingen de zelfgevangen visjes met wilde kruiden uit de omgeving al lagen te pruttelen. Met wc-rol discreet in mijn handtasje verstopt haastten wij ons naar de campingbar, waar wij ons voedden met het enige gerecht dat dit etablissement rijk was, diepvrieslasagne. Toen wij in onze slaapzakjes kropen zwollen de slagregens aan.
Smalend uitgezwaaid door de fleecejacks en regenponcho’s, vluchtten we de volgende ochtend naar een hotel met zwembad in zonnig Barcelona. Weg uit die klote-natuur, even uitblazen in een heerlijk lawaaierige, zwetende stad. Op de terugweg staan we aan de Costa Brava op een camping die ‘plaats biedt aan ruim 500 gezinnen’. Een ministad van alle gemakken voorzien. Sleurhutje mutje op elkaar. Als ik mijn katerige hoofd ’s ochtends naar buiten steek, veren de tientallen buren op anderhalve meter als stokstaartjes op en volgen iedere beweging. Maar ik voel mij er goed bij. Hier geen handige opvouwbare, lichtgewicht outdoorkampeergear, maar dezelfde logge relaxfauteuils als die van ons, hier en daar geflankeerd door een heuse satellietschotel. ’s Avonds vermaken we ons met het bestuderen van de jengelde kleuters, onzekere puberjeugd en hun samen zwijgende ouders.
Citycamping, voor als kamperen wel leuk moet blijven.

Vive la patrie

2011-10-09T10:50:00.000-07:00

Fransen, ik hou van ze. Je herkent ze onmiddellijk aan hun onbegrijpelijke fascinatie voor rotondes en grenzeloze vaderlandsliefde. Ik vind dat mooi, dat rotsvaste vertrouwen in de superioriteit van de eigen natie.
En geef die Fransen eens ongelijk. Jean-Marie Le Pen, de schandalen rond het nationale voetbalelftal op het laatste WK, Algerije, Dominique Strauss Kahn: de Fransen hebben nogal wat om trots op te zijn. Hoewel de Tour de France al ruim een kwart eeuw niet meer is gewonnen door een Fransoos, zou je als op je op de Franse tv- en radioverslaggeving moet afgaan, niet de indruk krijgen dat er ook andere nationaliteiten deelnemen. Superlatieven schieten tekort om landgenoten op te hemelen die toch vrij anoniem halverwege het klassement zijn geëindigd. Wij Nederlanders daarentegen zien onze nationale talenten steevast in de eerste week ongelukkig over een hekje duikelen en kunnen alleen nog maar hopen dat onze jongens, ondanks hun gebroken oogkassen, geperforeerde longen en lichte hersenbloeding, de Tour nog uitrijden. Het ware patriottisme zit ons, door schade en schande wijs geworden, dan ook niet in het bloed.
De PVV wil hier verandering in brengen. Eerste aanzet is de verplichting voor radio 2 om meer Nederlandstalige muziek ten gehore te brengen. Ik snap de gedachte hierachter wel. Uit de woorden van indiener van het voorstel Martin Bosma begrijp ik namelijk dat hij niet zit te wachten op ingewikkelde chansons van depressieve vaderlandse dichters, laat staan op van die moeilijk verstaanbare moccro-rap. Nee, Hollands glorie op z’n best zoals alleen Fransje B, Jantje S, André H en die andere Toppers uit dit Trosgenre het kunnen, ook al zingen de laatsten volgens mij meestal in het Engels. Simpel proza over alledaagse thematiek, veel herhalingen, in Algemeen Beschaafd Volendams accent: een gratis taalcursus op de Nederlandse radio voor allochtonen. Na Lingo, dat vanwege de woordenschat één van de best bekeken tvprogramma’s onder buitenlanders schijnt te zijn, vindt de PVV het tijd om ook op de radio eens iets extra’s te doen voor de slecht ingeburgerde nieuwe Nederlanders en hen kennis te laten maken met de hoogtepunten uit onze spruitjescultuur. Een mooi gebaar.
Ook ik heb veel opgestoken van de radio, toen ik als slecht ingeburgerde nieuwe Française tussen alle Erasmusstudenten een jaartje in Frankrijk rondliep. Daar is er al heel lang een quotum van 40% franstalige muziek, en dit heeft mij enorm geholpen deze taal machtig te worden, al werd mijn liefde voor het Franse chanson er niet groter van. Want ook daar helaas geen Piaf, Brel of Aznavour maar moderne volkse meuk. Synthesizers en nepviolen, dat werk. En daar zit de grote denkfout van de PVV. Want ook al is het ontzettend vervelende meuk, het is wel iedere keer ándere meuk. Er zijn nu eenmaal ontzettend veel meer Fransen dan Nederlanders, en derhalve ook veel meer slechte zichzelf overschattende Franse zangers en zangeresjes, die allemaal wel een liedje mogen inhijgen, die allemaal wel een keertje op de radio mogen. Wij Nederlanders zijn gewoon met te weinig. Er zijn er niet genoeg van ons om variaties van BZN en Wolter Kroes voort te brengen. Dus zijn wij gedoemd om tot in lengte van dagen naar altijd weer dezélfde vaderlandse meuk te luisteren. Bedankt PVV. Een tsunami aan Nederlandstalige Trosmeuk. Ik emigreer wel naar Parijs.